کسی که خودرا نمی شناسد چگونه دیگری را بشناسدچو از نفس خود کس بود بی خبرxa0xa0xa0 نه بشناسد اوسودرا از ضررچسان خواهد او دیگری را شناختxa0xa0xa0xa0 نباشد از این باز بیش غیر باختxa0

عجب دارم ازکسی که می بیند هرروز ازجان و عمرش کاسته می شود لیکن برای مردن آماده نمی گرددعجب دارم از آن که درهردمیxa0xa0xa0xa0xa0xa0 رسد نقص برجان و عمرش همیولی نیست درفکر فردای خویشxa0xa0xa0xa0 که تاهست خیری فرستد به پیش

عجب دارم ازکسی که درقدرت خدا شک دارد و حال آنکه آفریدگان را می بیندعجب زان که برقدرت کردگارxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بشک اندراست آن فراموشکارولی بیند آثارخلقتxa0 عیانxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بهرگوشه ازگوشه های جهان

عجب دارم از کسی که از غذا بخاطر زیانش می پرهیزد , چگونه از گناه بخاطر کیفر دردناکش دوری نمی کندعجب زآن کس که ممسک بود درغذاxa0xa0xa0 xa0xa0xa0نماید بکم خوردن او اکتفاچرا ازگنه نیستش هیچ بیمxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 نمی ترسد او ازع

عجب دارم از کسی کهxa0 چیزهای گمشده ی خودرا میجوید , ولی نفس گمگشته اش را نمی جویدعجب دارم از آن نکوهیده خویxa0xa0xa0xa0xa0xa0 که گم کرده هارا کند جستجویولی نفس گمگشتهxa0 سازد رهاxa0xa0xa0xa0xa0xa0 نجوید مراورا بدشت هوی

هنگام پی درپی رسیدن سختی هاxa0 ارزش های معنوی انسان آشکارمی شودبانسان چو پیوسته سختی رسدxa0xa0xa0xa0xa0 زجور فلک تیره بختی رسدشود جوهرمردی اوپدیدxa0xa0xa0xa0xa0xa0 نلرزد بهرباد چون شاخ بید

هنگام آزمایش انسان گرامی یا خوارمی شودچو روزی رسد موسم امتحانxa0xa0xa0xa0 xa0xa0بعلم و بعقل و بزور و توانشود مایه ی هرکسی آشکارxa0xa0xa0xa0 گرامی شود یا شود خوارو زار

به هنگام از دست رفتنxa0 تواناییxa0 دوست از دشمن شناخته می شودچو قدرت زدست توبیرون شودxa0xa0xa0xa0xa0 دل ازناتوانی تراخون شودشود دوست ازدشمن آنگه پدیدxa0xa0xa0xa0xa0 بسا بد که از دوست خواهد رسید

عقل مردان هنگام سرگردانی و درماندگی آشکارمی شودبحیرت کشد چون سرانجام کارxa0xa0xa0xa0xa0xa0 بدلها نماند چو تاب و قرارشود مایه ی عقل مردان پدیدxa0xa0xa0xa0xa0xa0 نه هرکس تواند بدین جارسید

هنگام بدیهه گویی و بی تامل سخن گفتن خرد انسانها سنجیده می شودبگفتن چون گشاید زبانxa0xa0xa0xa0xa0xa0 کند مطلبی بالبداهت بیانشود پایه ی عقل او آشکارxa0xa0xa0xa0xa0 کند عرضه از فضلxa0 دارو ندار

هنگام مقدم داشتن دیگران برخود ارزش وجود بخشندگان روشن می شودگشاید کسی چون به ایثاردستxa0xa0xa0xa0 به محتاج و مسکین دهد هرچه هستشود ارزش گوهر او پدیدxa0xa0xa0xa0xa0xa0 نه هرکس تواند بدینجا رسید

بزرگی مومن بایمان اواست و عزتش بفرمانبرداری از خدااستبزرگی مومن بایمان بودxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 زایمان نجات هرانسان بودهم ازطاعت اوبود عزتشxa0xa0xa0xa0xa0 نباشد از این بیشتر لذتش

فرصت را غنیمت شمردن و برایxa0 آخرت توشه گرد آوردن روش پرهیزکاران استچو کس وقت و فرصت غنیمت شمردxa0xa0xa0xa0xa0 سوی آخرت زاد و توشی ببردنمیباشد او غیر پرهیزکارxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بنزد خدا کی بود شرمسار

بزرگی مرد بپاکی اوست و زیبائیش بجوانمردیشکما ل نکویی نه ازرنگ و رواستxa0xa0xa0xa0xa0xa0 بزرگی است آن کسxa0 که پاکیزه خوستمروت بود مرد را فرو زیبxa0xa0xa0xa0xa0xa0 چه اندر فراز و چه اندر نشیب

بکنه دو چیز نمیتوان رسید , دانش و خردبکنه خرد کی رسید آدمیxa0xa0xa0xa0xa0 نیاساید اراو زدانش دمیچنو علم را نیز کی انتهااستxa0xa0xa0xa0 علیم همه ملک هستی خدااستxa0

روزه دل از روزه زبان و روزه زبان از روزه شکم بهتراستزصوم زبان صوم دل بهتراستxa0xa0xa0xa0xa0 که آلودگیها بدل اندراستبه از روزه ی جسم صوم زبانxa0xa0xa0xa0xa0 که باشند مردم از آن درامان

پرهیز از لذتهای دنیا سودمندترین روزه هااستچه گویم من از بهترین صیامxa0xa0xa0xa0xa0xa0 که زخم گنه را دهد التیامبود روزه داری نفس شریرxa0xa0xa0xa0xa0xa0 زلذات دنیا چوباشی توسیر

دوصفت است که خداوندپاک اعمال انسان را بدون آنها نمی پذیرد , پرهیزکاری و اخلاصچو اخلاص و تقوی نباشد بکارxa0xa0xa0xa0xa0xa0 عمل نیست مقبول پروردگاربود نیت پاک روح عملxa0xa0xa0xa0xa0 نه جسم است بی جان عزیز ای دغل

همنشینی با بدان بدی میآورد مانند باد که چون برگندورزد بوی ناخوش آوردتوبدبینی از همدمی با بدانxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بود یارنااهل آزارجانندانی باد ارورزد سوی گندxa0xa0xa0xa0xa0xa0 رسد برتو زان بوی بس ناپسند

رعایت نمودن پیوند خویشی برمال و اولاد انسان میافزاید و موجب سروری می شودچو پیوند خویشی رعایت کنیxa0xa0xa0xa0xa0 تواز بستگانت حمایت کنیشود مالت افزون و اولاد نیزxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 شوی سرور و سرفراز ای عزیز