خردمند باید با مالش ستایش مردم را جلب کند و خود را از خواهش از آنان بازدارد سزد گرخردمند با بذل مالxa0xa0xa0 کند خویش ممدوح اهل سوال بپرهیزد از خواری خواهش اوxa0xa0xa0xa0 کند با قناعت خود آرایش او + نوشته شده در

هرکس به یتیمی ستم روادارد, چنان است که اولادخودرا بیازاردو صله ی ایشان را قطع کندستم بریتیمان سزاوارنیست      بترزآن بگیتی دگرکارنیستزنی بریتیمی چو باظلم نیش  &nbs

هرکس نیازمند ناکسان گرددخوارشودچو کس را نیازافتدبرلئیم      بترباشد ش ازعذاب الیمشود خوارو درمانده ازدست او      بپرهیزازخصلت پست او + نوش

چون کسی را درحضورمردم نصیحت کنی اورا نکوهش کرده ایچوخواهی کسی را نصیحت کنی     چنان کن که گویا مدیحت کنینصیحت نکوهش بود درملا       پسندیده ترباشد ا

هرکس انسان را به آنچه دروی نیست بستاید اورا مسخره کرده استستایش زچیزی که اندر تو نیستxa0xa0xa0xa0xa0xa0 تمسخر بود موجب غافلی استمبادا فزاید ترا از آن غرورxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 مباداشوی از ره راست دورxa0

تلخی ناکامی وسختی بهتراست تابازاری و خواری دست نیاز بسوی مردم دراز کردن بود شدت سختی و رنج و دردxa0xa0xa0xa0xa0xa0 پسندیده تر نزد آزادمردکه از ناکسان حاجتی خواستنxa0xa0xa0xa0xa0xa0 به آنان فزودن زخود کاستن

تلخی ناکامی وسختی بهتراست تابازاری و خواری دست نیاز بسوی مردم دراز کردن بود شدت سختی و رنج و دردxa0xa0xa0xa0xa0xa0 پسندیده تر نزد آزادمردکه از ناکسان حاجتی خواستنxa0xa0xa0xa0xa0xa0 به آنان فزودن زخود کاستن

دوستی ابلهان مانند سراب زود زایل می شود ومانند ابرازهم می پاشدبود صحبت ابلهان چون سرابxa0xa0xa0xa0xa0xa0 شود زود زایل نیابی توآبچو ابربهاراست ناپایدارxa0xa0xa0xa0xa0xa0 بجایی نباشد مراورا قرار

همنشینی باخردمند موجب ایمنی استاگرهمنشین توعاقل بودxa0xa0xa0xa0xa0 تورا بی شک او راحت دل بودازاو بهره ات نیست جزایمنیxa0xa0xa0xa0xa0 نمی باشد او اهل اهریمنی

آشکارکننده زشتی مانند زشتکاراستکسی که او کند آشکارا بدیxa0xa0xa0xa0xa0xa0 مراورا بود خلق و خوی ددیبود او همانند بازشتکارxa0xa0xa0xa0xa0xa0 ندارد چو زافشای بد ننگ و عار

دوری جستن از بدگمانی کمال جوانمردی استبود دوری از شک و تردید رایxa0xa0xa0xa0xa0xa0 ره و رسم هرمومن پارساینباشد بهین رادمردی جزاینxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 جوانمرد نبود جز اهل یقین

با ابله سختی کشیدن ( با او بسربردن) روح را آزردن استبود صحبت احمق آزارجانxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 مبادا ترا تیره سازد روانمکن رنجه خودرا دراین رهگذرxa0xa0xa0xa0xa0 برو تاتوانی ازاو کن حذر

مصیبتی که در آن امید اجرباشد بهترازنعمتی است که شکرش ادانگرددچو برنعمتی شکرناید بجاxa0xa0xa0xa0xa0xa0 بوداجرو مزدی چو اندربلاهمانا به نزدیک اهل خردxa0xa0xa0xa0xa0xa0 از آن نعمت آن رنج بهتربود

کسی که شهوت براو غالب است ازبنده و برده خوارتراستچو درچنگ شهوت شود کس اسیرxa0xa0xa0xa0xa0xa0 درافتد زاوج نزاهت بریزبود بدتراز بنده ی زرخریدxa0xa0xa0xa0xa0xa0 شود جمله ی عیب و نفعش پدید

کسی که آرزویش درازباشد خردمندنیست کسی را که باشد دراز آرزوxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 نباشد خردمند و فرزانه اوچو برآرزوتکیه کردن خطااستxa0xa0xa0xa0xa0 عمل برترین رهبرو رهنمااست

کسی که از مرزخودش تجاوزکندخردمند نیست چو از مرزخودپای بیرون نهیxa0xa0xa0xa0xa0xa0 قدم برسرنارگلگون نهیتراازخرد هیچ سرمایه نیستxa0xa0xa0xa0xa0xa0 که عاقل به غفلت بدین پایه نیست

کسی که قدرخودش را شناخت هلاک نشدچو کس قدرخودرا بخواهی شناختxa0xa0xa0xa0xa0 به بیش و کم و زشت و زیبا بساختبراحت رسید و برست از هلاکxa0xa0xa0xa0xa0 زسیرحوادث نشد بیمناک

کسی که به علم خود عمل نکند عالم نیستعمل چون به دانش نباشد قرینxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 نباشی تو اندرخورآفرینتوعالم نئی جان من جاهلیxa0xa0xa0xa0xa0xa0 که از نفس خود این چنین غافلی

کسی که گناه بروی چیره گردد پیروز نیستچو پیروز شد برتو دیو گنهxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 باندیشه ی بد برفتی زرهتورا نیست پیروزی اندرحیاتxa0xa0xa0xa0xa0 نه فرجام فرخندهxa0 بعدازممات

هیچ چیزی مانند پرهیزکاری دین را اصلاح نمی کند, هیچ چیزی مثل هواپرستی دین را از بین نمی بردزتقوی بسامان رسد کاردینxa0xa0xa0xa0xa0 باصلاح ایمان بود بهترینشود دین و ایمان تبه ازهواxa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 بترنیست از آن فسادی ورا